خشت

.

کاش می شد فارغ از انجـــامِ کـــار          رخت خود بربست و از اینجا رهید

یک کتانــــی عاریــه از کودکـــــــی           کرد و بی پـــا تـــآخر دنیــا دویـــد

بس سبکبال و رها همچون نسیـم            بـر فـراز کوچــه خشتــــی وزیــــد

کاش همچون چشم را بر هـم زدن          میشد از اینجا بــه هر جایی رسید

فعل رجعــت را دوبــاره صرف کـــرد          شد رهــــا از غربت دون و پـلیـــــد

آخر اینجــــا خنده از لب قــهر کــرد         عاشق از معشوق خود قطع امیـــد

هر چه باشد آخر اینجا خانه نیست         نــآمد از این خاک بنیــــادم پدیـــــد

از وطن چون عقل سر، پایـم بـــرید          از غم دوری دلـــم جامــه  دریــــــد

چـــاره درد جدایـــــی نالـه اســـت        یا همین اشکی که از چشمم چکید

 

 

 

چند توضیح: می دونم چون این شعر به قصد خاصی گفته شده قالبش باید ترجیحا قصیده باشه اما الان ظاهرا قطعه ست. مصرع اول بیت هشتم هم تصادفا با قافیه شد منم سعی نکردم عوضش کنم. بیت دوم هم یکم میلنگه... خودم زیاد سخت نمیگیرم شما هم سخت نگیرید...

پی نوشت: درسته که در عالم شعر می نالیم اما ملالی نیست و مثل شیر به زندگی ادامه میدیم. فردا هم داریم میریم بازار شکار لب تاپ. زندگی بعد از لپ تاپ قاعدتا باید شیرینتر از زندگی بدون لپ تاپ باشه. دعا بفرمایید.

 

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ٩:٤٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٧ بهمن ۱۳۸٦
تگ ها :