ای ولنتاین

 

ای ولنتاین کـــــه در بهـــــــمن ما آمــده ای          طـــــاقتــــم نیــست بدانم ز کجا آمــده ای
 
گوش وا کــــــن کـــه  بپرسم به زبان غربی          درسرایم به چه پِرپِس*همه جا می گردی؟
 
نشنیدی مگرم دوش چه ها می گفتــــــم؟           گرد و خاک از دل طاعون زده ام می رفتـــم
 
نشنیدی که مگر عشق در اینجا مردسـت؟           کودک ساده ی دل چند بهـــاری خفتست؟
 
نشنیــــدی که مگــر قفـــل زدم بـر در دل؟            که دگر عشق به بازار نـــدارد حــــــــاصل؟
 
تازه اینها ز برای چه به تـــــو می گویــــم؟            مـگرم چاره ی کارم ز تو من مـــــی جویم؟
 
اصلا اینها هـمـه بازیست خودت می دانی            ننوشته تـــــه ایـن قصه خودت می خـوانی
 
آفرین خوب گرفتـــی؛ ز تــــو بیـــــزارم مـن            اسم تـــو نامده افســــرده و بیمـــــارم من
 
حالم از صـورتی زشت تو بر هم بخـــــــورد            مردشـــــور همه آداب و رســـــومت ببـــرد
 
ای ولنتاین بـــلای همــــــــه عالم تو بـدی             آمدی و سبب شر و بسی فتنه شــــــدی
 
دست از این سر بی موی نزارم بــــــــردار             بنه هم کاسه و هم کوزه ات انــدر انبـــــار

 

*پرپس=Purpose


پی نوشت: این شعر رو با یک روز تاخیر و به سفارش یکی از دوستان به دنبال اعلام انزجارش از ولنتابن سرودیم .بازم سخت نگیرید. ممنون

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۱٠:٤٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٦ بهمن ۱۳۸٦
تگ ها : ولنتاین