آیداهوی اختصاصی خودم

در یک بعد از ظهر تنهای غمگین پسرونه، کمتر کاری می تونه قدر تماشای فیلم My Own Private Idaho ی گاس ون سنت (کارگردان Milk) به این تنهایی غم انگیز دامن بزنه؛ حالا مهم نیست شما چقدر خودتون رو درگیر دیالوگهای به اقتباس گرفته شده از هنری ششم شکسپیر کنید و یا چقدر ذهنتون رو با غرق شدن در لانگ شاتهای تماشایی کارگردان از محتوای داستان دور کنید؛ مهم اینه که تیتراژ فیلم که به نمایش میاد شمایید که با یه دنیا غصه توی جاده ی خالی و افق بی انتهای ایداهو تنها می مونید؛ و تازه ماجرا وقتی اسفناکتر میشه که از سر کنجکاوی سری به صفحه ی ویکیپدیای ریور فینیکس بزنید و سرنوشت شومش رو بخونید.

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٠ فروردین ۱۳۸۸
تگ ها :