براندیش و ماهی به خشکی مبر

اهالی وبلاگستان، تا حالا هیچ دقت کرده اید که اگر این پستهایی که بعضا گوشه و کنار این وبلاگستان پیدا می کنیم و عاشقشان می شویم و قربان صدقه شان می رویم و سه بار سه بار می خوانمیشان و در گودر شرشان می کنیم و کامنتهای طویل برایشان می نویسیم را از چارچوب وبلاگستان بکشیم بیرون؛ یعنی مثلا با صدای بلند برای دوستی بخوانیمشان یا توی برنامه ای تلویزیونی از زبان مجری ای بشنویمشان چقدر بی قواره می شوند، دقت کرده اید چطور از قِبل اشاعه ی وبلاگ نویسی یک فرم انحصاری نگارش بوجود آورده ایم که فقط و فقط برای وبلاگستانمان کار برد دارد و بس؟

 

 

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٢ تیر ۱۳۸۸
تگ ها :