من شبان رمه ی خود بودم

رمه ام گم شده است.

شب سنگین بیابان گویا

رمه ام را دزدید.

رمه ام - آن همه شعری که برایت گفتم -

ناگهان گم شد و رفت

حرف مردم شد و رفت

چه کسی گفت : "خداوند شبان همه است،

و برادرها را تا ته دره سبز، رهنمون خواهد بود"؟

من، شبان رمهء خود بودم

و کسی آن بالا،

خود، شبان من معصوم نبود.

غفلت من، رمه را از کف داد،

غفلت او ، شاید

هم از این دست، مرا

هم از این دست، تو را

رمه را

همه را

 

شهیار قنبری -با سپاس از آذین

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۳:٢۸ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٠ آذر ۱۳۸۸
تگ ها :