188

 

نشسته‌ام به ترجمه کردنِ

تمام زندگی‌ام

به این امید که شاید

سطری این وسط از قلم افتد؛

همان سطری

که  پرنده‌ها را پراند

روی پیشانی پدر چین انداخت

و طرح جدایی را

با یک عالم منحنیِ غم‌زده

روی بلیط های برگشتمان حک کرد

 

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۱٢:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٠ آذر ۱۳۸٩
تگ ها :