یادم هست که یادم می رفت

کلید را مدام توی در جا میگذاشتم. چراغ پارکینگ تا صبح روشن می ماند، کلید توی در خانه می ماند. یادم می رفت. یادم نیست عاشق بودم یا فارغ. اما سرم در عوالمی که انتظار می رفت نبود طبعن. الان فقط اینکه یادم می رفت چیزها را، خوب یادم است . هر روز سربه هوا بودنم را به رویم می آوردند به این بهانه که تذکر می دهیم که دیگر یادت نرود. ولی من باز هم یادم می رفت. باز هم چراغ تا صبح روشن می ماند و کلید تا صبح توی قفل سکندری می خورد.ایدز نبود. بعدها دوره اش که گذشت دیگر چیزها کمتر یادم می رفتند. گذر زمان کارگر افتاد، تذکر نه!

حالا خودم در وضعیتی قرار گرفتم که بعضی وقت ها حس می کنم باید تذکر بدهم. بگویم که دفعه ی بعد یادش نرود. طبعن تذکر جواب نمی دهد. تجربه ثابت کرده که نمی دهد. تذکر ندادن سخت است اما نشدنی نیست. دوست داشتن تذکر ندادن است. دوست داشتن چک کردن درها و چراغها قبل از خوابیدن است. دوست داشتن لال شدن است بعضی وقتها...

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۳:۱٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٧ اسفند ۱۳۸٩
تگ ها :