زیستن در تایم‌زون دوگانه

همه‌اش این چهار ساعت اختلاف ساعت پس ذهنم است. این روزها رسمن دارم در دو منطقه‌ی زمانی مختلف زندگی می‌کنم. خوبی‌اش این است که موقتی است. خیلی موقتی‌تر از خیلی. یعنی اگر قرار بود موقتی نباشد که اساسن من اینجا نبودم. این را خیلی وقت است به خودم قول داده‌ام و تمام‌قد هم پای قولم هستم. همه‌اش بر می‌دارم با انگشت چهار ساعت اختلاف را به وقت محلی حساب می‌کنم . کلاس ریاضی ابتدایی نیست که انگشت‌شماری قدغن باشد. چهار ساعت را حساب می‌کنم و شماره‌ تلفن‌اش را می‌گیرم. چهار ساعت را به وقت نهارم اضافه می‌کنم و غذا می‌خورم. چهار ساعت را از وقت خوابش کم می‌کنم و می‌خوابم. چهار ساعت را از زندگی‌هامان کم و زیاد می‌کنم و بدهکار هم نمی‌شوم. چون می‌دانم موقتی است. خیلی موقتی تر از خیلی موقتی. این بار خیالم جمع است که بدهکار نمی‌شوم. خیلی خیالم جمع است این‌بار. 

 

 

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ٩:٥٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳٩٠
تگ ها :