تکامل

شوربختانه اتفاقاتی که بیرون از پیله‌هایی که برای خودمان بافتیم می‌افتند نه به نفع ما هستند نه به مذاقمان خوش می‌آید. اصولن خیلی وقت است که یاد گرفته‌ایم سرمان را پایین بندازیم، صدای وسایلی که امتدادشان توی گوش‌هایمان است را بلند و بلندتر کنیم و سوت زنان از کنار اتفاقات ناخوشایند آن بیرون بگذریم. اصلن فکر می‌کنم اگر می‌شد تکامل را در برهه‌ی کوتاهتری از زمان حس کرد، در نسل‌های بعدی ما شاهد آدم‌هایی می‌بودیم که چشمشان قابلیت دیدن برخی صحنه‌ها را ندارد و گوششان فقط قابلیت شنیدن اصواتی را دارد که از طریق هدفون به گوششان می‌رسد. 
 
 

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۱۱:٢٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٤ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :