خیابان‌نگاری

ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻨﺸﻴنم ﺗﻮﯼ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻳﮏ ﺁﻗﺎﻳﯽ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻢ. ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻨ‌ﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﻳﮏ ﻗﺪﺭﯼ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥﻧﮕﺎﺭﯼ ﮐﻨﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺑﮕﺬﺭﺩ. الاﻥ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﯽﻧﻮﻳﺴﻢ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻢ ﺗﭙﻠ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺁﮊﺍﻧﺲ ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﯽ ﮐﺎﺭ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻣﺎﺷﻴﻨﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻠﻮﯼ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺑﺎﺭ ﺩﻧﺪﻩ ﻋﻘﺏ ﻭ ﺟﻠﻮ ﺯﺩه. سرانجام ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﺭﮎ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. الاﻥ ﻳﮏ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺳﻔﻴﺪ ﻗﺪﻳﻤﯽ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺳﻂ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺎﻧﺘﻮ ﺳﻔﻴﺪ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻗﺎﻳﯽ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﻳﮏ ﻣﺎﮐﺴﻴﻤﺎﯼ ﺳﻔﻴﺪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺭﻭﯼ ﺑﻮﻕ ﻭ ﺗﺎ ﺟﺎ ﺩﺍﺷﺖ ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪ ﺳﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﻓﺤﺸﯽ ﺣﻮﺍﻟﻪ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪ. ﺳﺎﻋﺖ ﮔﺮﺍﻥﻗﻴﻤﺖ ﺧﻮﺑﯽ ﭘﺸﺖ ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻮﺩ. ﺩﻭ ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺎﻥﺳﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭﯼ ﻋﺎﺑﺮﺑﺎﻧﮏ ﺭﻓﺎﻩ ﺧﻮﺵ ﻭ ﺑﺶ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﻳﮏ ﺁﻗﺎﯼ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ همین حالا ﺑﻪ ﺟﻤﻌﺸﺎﻥ ﻳﺎ به ﺻﻔﺸﺎﻥ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻝ ﺳﺒﺰ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻧﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮏ ﺟﻮﺍﻥ ﻗﺪ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻦ ﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻓﺘﺮ ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺑﺪ ﻟﺒﺎﺱ ﺑﻮﺩ. ﮐﺖ ﻭ ﺷﻠﻮﺍﺭ ﺷﻴﺮﯼ‌رنگ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺳﺒﺰ ﻓﺴﻔﺮﯼ ﻭ ﮐﻔﺶ ﻧﻮﮎﺗﻴﺰ. ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﺪﻟﺒﺎﺳﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ ﺁﻗﺎ ﺍﺯ ﺩﻓﺘﺮ ﺑﻴﻤﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻧ‌ﻬﺎﯼ ﻧﻴﺸﺶ ﺭﺍ ﻧﺷﺎﻧﻢ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ دفتر ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﻳﮏ ﺁﻗﺎﯼ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﺎ ﻳﮏ ﺧﺮﻭﺍﺭ ﺍﺳﮑﻨﺎﺱ ﺍﺯ ﺑﺎﻧﮏ ﺭﻓﺍﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ. ﻣﺎﺷﻴﻨش ﺑﯽ ﺍﻡ دابلیو ﺍﮐﺲ ﺷﺶ ﺑﻮﺩ. فکر کنم ﺩﻟﻴﻞ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺍﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﭼﻴﺰﯼ ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﻢ. ﺻﺎﺣﺏ ﻣﻐﺎﺯﻩﯼ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﻭ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍ ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻦ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺟﻠﻮﯼ ﻣﻐﺎﺯﻩﺍﺵ ﭘﺎﺭﮎ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺸﺘﺮﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻇﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ ﺩﻕﺩﻟﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﺳﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﯽﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺭﻭ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﺪ ﻧﻪ ﻣﻦ. ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽنوشتم ﻳﮏ ﺭﻧﻮﯼ ﭘﯽ ﮐﯽ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺎﺷﻴﻨﻢ ﺭﺩ ﺷﺪ ﺩﻭ ﺑﻮﻕ ﺯﻧﻨﺪﻩ ﺯﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ ﺳﻼﻡ ﺍﺳﺘﺎﺩ. ﺍلان ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻗﺎﯼ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻮﺗﻮﺭﯼ ﻣﺸﺘﺮﯼ ﺁﻣﺪ. ﻣﺸﺘﺮﯼﺍﺵ ﺍﺯ ﺗﻮﯼ ﭘﮋﻭﯼ 405 ﻧﻘﺮﻩﺍﯼﺍﺵ ﺑﺍ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺍﺑﺮﻭ ﻣﺮﺍ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺷﻴﻨﻢ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﭘﺎﺭﮎ ﮐﻨﻢ. ﺧﻮﺷ‌‌ﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺟﻠﻮﯼ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻡ ﭘﺨﺶ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻫﻢ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ. ﺁﻗﺎﯼ ﺍﺑﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ «اون دو تا ﻣﺳﺖ ﭼﺷﺎﺕ» ﻣﯽﺧوانند. ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ عجالتن ﺑﺰﻧﻢ ﺧﻔﻪﺷﺎﻥ ﮐﻨﻢ. ﺍﻭﻩ ﺍﻳﻦ ﺁﻗﺎﻳﯽ ﮐﻪ با او ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. چه زود. ﺣﺎﻼ ﻣﻦ ﭼﻄﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻢ؟ ﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺵ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ ﻭﺍﻗﻌﻦ. باﻳﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻡ ﺑﺮﻭﻡ ﺑﺎﺯ هم ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ. ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﺩﺭﺩﺑﺧﻮﺭﺗﺮﯼ نوشتم این‌بار.


  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ٤:۳٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :