لعنت به صلح

من با شما خوبم، در صلحم در آرامشم. اما این صلح و آرامش به پشیزی نمی‌ارزد وقتی برای برقراری‌اش مجبورم خودم را سانسور کنم، به ساز شما برقصم یا مدام تأییدتان کنم. لعنت به صلح و آرامش اصلن، وقتی که وجودش مشروط به سرکوب کردن خودمان باشد؛ لعنت به صلح و آرامش وقتی اجازه‌ی اشتباه کردن را از آدم سلب می‌کند.
 
 
 

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۱٢:٤۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :