استاد

دارم فکر میکنم اگر خود حضرت حافظ ، این غزلش را با صدای استاد شجریان میشنید چه حالی پیدا میکرد...

 

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت            

                                          آری به اتفاق جهان می​توان گرفت
افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع              

                                       شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت
زین آتش نهفته که در سینه من است             

                                 خورشید شعله​ایست که در آسمان گرفت
می​خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست  

                                        از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت
آسوده بر کنار
،چو پرگار می​شدم                

                                        دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت
آن روز شوق ساغر می خرمنم بسوخت    

                                  کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان     

                                          زین فتنه​ها که دامن آخرزمان گرفت
می خور که هر که آخر کار جهان بدید          

                                        از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت
بر برگ گل به خون شقایق نوشته​اند     

                             کان کس که پخته شد می چون ارغوان گرفت
حافظ چو آب لطف ز نظم تو می​چکد       

                                حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت

  
نویسنده : بوم رنگ ; ساعت ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٤ دی ۱۳۸٤
تگ ها :